dinsdag 23 mei 2017

Akeleien bij avondlicht

Het is akeleientijd en dat is mooi, want de tulpen zijn weg en de rozen bloeien nog niet, dus deze prachtige bloemen op hun ijle steeltjes kunnen dat gat mooi vullen.

Akeleien zijn de "ballerina's van de tuin" zei een van mijn instagramvriendinnen onlangs, en ik kan haar daar alleen maar gelijk in geven. Hoe elegant ze dansen in de wind bij een klein briesje.

Ik heb dit jaar weer ontzettend veel akeleien, ze mogen van mij hun zaden overal uitstrooien en vaak help ik ze daar nog een beetje bij door op strategische plaatsen zaad te strooien van de allermooiste exemplaren. Zo nu en dan wordt het te gek en dan dun ik ze rigoureus uit, zo houd ik ze in de hand.

Nou heb ik in het verleden al vaak over akeleien gepost en omdat ik niet ieder jaar met dezelfde soort foto's wil komen, heb ik ze dit keer eens gefotografeerd bij het licht van de ondergaande zon.

Deze prachtige dubbele akelei heeft de gekke naam Winky

Deze lichtroze-met-witte akeleien zaten bij de koop van ons huis ingesloten.

Dat schattige raampje is van onze buren.

Ik heb inmiddels akeleien in allerlei kleuren. En alles kleurt mooi bij de rododendron.

Het grindpad tussen borders 1-2 en 3-4, omzoomd door akeleien

Mooi op volgorde langs het pad: donkerrood, roze en wit. (Dat doen ze zelf hè, daar kom ik niet aan te pas)

Die blauwe zijn ook komen aanwaaien. Ik zag later dat de buurvrouw ze in die kleur heeft maar dan moeten die zaden over onze garage heen zijn gesprongen. Wonderlijk.

En toen was de zon bijna onder en moest ik stoppen met foto's maken.





woensdag 17 mei 2017

Modderdag en Moederdag (deel 2)

Op Moederdag stonden de zaken er heel anders voor. Niets urenlang bukken en scheppen en puffen en zweten, nee, zondags hoefde moeder niets en dat was een verademing na zo'n arbeidsintensieve dag.

Na een heerlijk ontbijt in de tuin (mijn man had verse broodjes gehaald, de bakkers zijn hier in Duitsland op zondagmorgen geopend) kreeg ik van mijn dochter cadeautjes: twee hortensia's (voor in de nieuwe border) en een viertal mokken en bordjes. Wij hebben namelijk zo'n leuke picknickmand, maar daar zit dan een spierwit servies in zonder enige opsmuk. Ik dacht: daar hoort mooi servies in en daar bleek Moederdag een uitgekiende gelegenheid voor.

Gezellig hè

Heel mooi serviesgoed van Royal Boch

Na het ontbijt (ehm, zeg maar brunch, want het was zaterdagavond nogal laat geworden, zie deel 1) eens even gekeken op de buienradar (er kwamen zo nu en dan angstaanjagend donkere wolken overdrijven), geconcludeerd dat die alleen maar dreigden, dus vervolgens op pad naar een van de leukste plaatsjes in de omgeving: Burgsteinfurt.

Een schattig oud stadje met vakwerkhuisjes, kronkelende straatjes waar poezen rondlopen en een prachtige waterburcht tot besluit. En zon!

Allemaal van die prachtige panden uit de 15e, 16e eeuw.

Dit huis herinnert u zich vast nog uit een andere blogpost

Het is vijfhonderd jaar oud en wij zijn vorige keer door de bewoners uitgenodigd om het van binnen te bekijken.

Normaliter moet je op vakantie om dit soort stadjes te vinden.

Zelfs de modernere huizen straalden smaak en sfeer uit

Ergens stond al heel lang een auto geparkeerd.

Kattenuithangbord

En echte katten, deze was bijzonder aaibaar.
Het meest idyllische stukje Burgsteinfurt: het gedeelte rondom de Waterburcht
Waterburcht, middengedeelte

Linker vleugel
Buitenzijde waarlangs de Steinfurter Aa stroomt
Binnenplaats

Binnengedeelte

Poortgebouw



Speciaal voor deze blogpost heb ik er een panoramafoto van gemaakt
Maar wie nóg mooiere foto's wil zien zou eens op de site van Muensterland Tourismus moeten kijken, met name deze twee luchtfoto's:
Foto 1
Foto 2
Omdat je daarop fantastisch kunt zien hoe bijzonder deze burcht is en hoe prachtig hij gelegen is ten opzichte van het stadje.

Op die foto's ziet u goed dat naast het kasteel, aan de andere kant van het water, gras is, en wat is nou een betere plek dan je picknickmand (met nieuw serviesgoed) neer te zetten dan op een grasveld aan het water met zicht op een prachtig kasteel?
Inderdaad, dat was hoe we deze fijne Moederdagmiddag afsloten.
Dat was dus een fijne middag, waar moeder heel blij mee was.

zondag 14 mei 2017

Modderdag en moederdag (deel 1)

Zaterdag de 13e was een prachtige, heerlijke dag - op die ene stevige regenbui na die ik gezeten onder de pergola kon doorstaan terwijl de temperatuur op peil bleef.
Hij bezorgde me een broodnodige pauze, want ik ben al weet ik hoe lang bezig in ons nieuw bijgetrokken stuk tuin een nieuwe border aan te leggen.
Het oorspronkelijke veldje. Op deze foto kijk je als het ware tegen de toekomstige border aan.


De heg stond in de geul waar Witje loopt. Het hele stuk rechts daarvan op de foto moest kaal. En links ook, want er bleek enorm veel gras onder de heg door naar de andere kant gekropen.
Eerst moest daar het gras uit dat er al meer vijftig jaar groeide en dus helemaal niet van plan was met zijn wortels de grond los te laten. Reken ruim een half uur voor een vierkante meter en je begrijpt hoeveel werk hier in is gaan zitten.

Eerste stukje gras is eruit
Daarna moest de grond bemest worden, want ik had het idee dat dat gras in de loop der jaren wel het een en ander aan voedingsstoffen uit de grond had geslurpt. Een mooi karweitje voor mijn man, die toch al van plan was onze composthopen eens helemaal leeg te scheppen.

Tussen deze foto en de vorige zit 9 dagen... dit is nog vóór het loswerken en bemesten van de grond.

Toen moest al die compost nog de grond in gewerkt worden. Ik kan u zeggen, dat was met afstand het meest arbeidsintensieve karwei dat ik in die vijf jaar dat we er nu wonen in deze tuin heb uitgevoerd. Niet in de laatste plaats doordat de grond hier vol zit met stenen. Als al die stukken zandsteen die ik vond aaneen gezeten hadden, had ik nu een mooie stoep voor bij de voordeur gehad. En maar worstelen met de spade, mijn volle gewicht erop om hem in de grond te krijgen en weer een steen die me dat verhinderde. En was het me eindelijk gelukt, dan moest die schep grond nog omgekeerd weer terug in het gat. Waarbij er soms vanuit de diepte dan weer van die taugé-achtige graswortels te voorschijn waren die ik dan handmatig en héél voorzichtig naar het begin moest volgen om te voorkomen dat mijn zo noest ontgrasde border binnen de kortste keren weer op een weiland lijkt.

Gisteren het karwei eindelijk af gekregen, en toen kon ik gaan aanharken. Wat nog niet mee bleek te vallen, want de grond die nu boven lag, was jarenlang ingeklonken en zwaar als klei. Bovendien waren er in de loop der jaren nogal wat niet-organische spullen in de composthoop terecht gekomen, zoals tie-raps, schroeven, lichtschakelaars, strikjes (van boeketten), plantkaartjes enzovoorts. En de nodige stukken te grote houtige takken die nog onvoldoende verteerd waren. Dat moest eerst ook nog allemaal opgeruimd worden. O, en de stenen, nog meer stenen.

De nieuwe border, grond nu klaar, ontgrasd, ontworteld, omgespit, compost erin gewerkt.

Enfin, zo tegen vijven was dan de nieuwe border mooi glad en strak en bemest en omgewoeld en weet ik het allemaal, en toen wilde ik PER SE de planten er nog in zetten. In Duitsland wordt op zondag niet in de tuin gewerkt en bovendien was het zondag Moederdag, dus waren er sowieso andere plannen, dus ondanks stram- en moeheid en zweet dat van voorhoofd gutste (het was toch behoorlijk warm zaterdag en de nieuwe border ligt vol in de zon, wat voor de toekomstige planten vast heel fijn is maar voor de tuinvrouw in kwestie wat minder) aan de slag gegaan, en dat bleek het leuke deel van het karwei. De tekening is in de winter al gemaakt, het gros van de planten in april al gekocht of afgelopen zomer opgekweekt, dus was het nu een kwestie van planten naar de nieuwe border rijden (per kruiwagentaxi) en ze geheel volgens plan op hun plek zetten.

Weer een uur verder: alle planten naar het nieuwe stuk verplaatst

Na het avondeten gekeken hoeveel daglicht ik nog had, nog anderhalf uur, wéér verder gegaan, ik wilde per se in ieder geval de omwaaibare planten de grond in (het hogere spul; pioenen, rozen, riddersporen) - met zonsondergang ben ik gestopt - eenvoudigweg omdat het te donker werd.

De tekening


De werkelijkheid (op zijn kop gezien t.o.v. de tekening). Nog veel lege plekken, deels omdat ik hoop en verwacht dat de planten groter zullen groeien dan ze nu zijn, en deels omdat ik nog niet alle planten aangeschaft heb. Op de foto begint het al te schemeren.

Daarna voor het eerst in jaren het Eurovisie Songfestival gekeken en tot mijn grote tevredenheid het mooiste liedje zien winnen.

Deel 2 volgende keer!

vrijdag 28 april 2017

Na regen komt zonneschijn

Het was me het weertje wel de afgelopen tijd. Straffe noordenwind, stevige buien (hagel en natte sneeuw!) en felle opklaringen daartussen. De weerman op televisie legde uit hoe dat komt: de noordelijke stroming brengt poollucht mee, die helder en fris is, maar boven zee veel vocht oppikt. Dat vocht pakt zich samen in buien, maar tussen die buien door is de lucht juist extra droog en dus heel helder. Dat verklaart dat schitterende licht tussen de buien door. Licht waarvan ik graag gebruik maak om foto's te maken!

Wat ziet de tuin er meteen stralend fris uit na zo'n stortbui!

Als je goed kijkt zie je rechts naast het tuinhuis de damp van het gras komen. En die gieter staat daar natuurlijk alleen maar een beetje mooi te wezen want echt nodig heb ik die niet met zulk weer.

Mijn fijne hoekje. Het is dit jaar nog geen weer geweest om de kussens op het bankje te leggen.

Kruipflox bij de vijver, met druppels

Bieslook met druppels


De Upstar-tulpen zien er mooi uit met regendruppels

Deze donkerrode tulp is helemaal prachtig met druppels als parels

Nog een upstar met druppels
Candy Prince

Prachtig hè. Ik bleef maar foto's maken.
De hele dikke tulp is nog steeds niet helemaal open. Wel heb ik 'm voor de zekerheid een stokje gegeven om tegenaan te leunen, want vorig jaar was hij afgebroken wegens topzwaarheid en heeft hij in een vaasje in huis mooi staan wezen.

Zelfs deze veel minder volle Blue Diamond moest buigen voor de regen.

Tot slot nog wat mooie blaadjes met druppels, eerst de akelei

En natuurlijk Alchemilla mollis, een klassieker wanneer het op druppels aankomt.

donderdag 20 april 2017

Alles wat geen tulp is

Er bloeien natuurlijk niet alleen tulpen in de tuin. Er is nog zo veel meer! Het is echt geweldig hoeveel kleur er weer in de tuin is, zeker als je bedenkt dat de tuin er een dikke maand geleden nog zo uitzag:
Beuh.... gauw doorscrollen naar het volgende plaatje.
Nee, dan is dit toch een stuk prettiger om naar te kijken!
Er bloeit nu zo ontzettend veel dat een opsomming al gauw saai zou worden. Daarom plaats ik liever foto's, dat is veel leuker.

Een heleboel verschillende blauwe druifjes. Deze tweekleurige vind ik erg leuk: Mount Hood

Of wat dacht je van deze lichtblauwe

En natuurlijk witte.

Witte narcissen. Dit is Thalia, met twee bloemen aan elk steeltje, die altijd laat bloeit, tegelijk met de tulpen (en er dus mooi mee te combineren).

Kievitsbloemen, en op de achtergrond Longkruid (Pulmonaria)

En daarachter staat dan weer de enorme Dicentra spectabilis. Alles wordt bij mij altijd veel hoger dan op de plantkaartjes staat aangegeven.

Epimedium, meeverhuisd vanuit de oude tuin.

De appelbloesems

Steeds meer madeliefjes in het gras

Avondlicht over de dotter die bij de vijver staat.

Ook deze narcisjes bloeien laat (Bridal Crown) Deze narcisjes hebben hun eerste seizoen in de woonkamer doorgebracht omdat ze zo heerlijk geuren, daarna zijn ze de tuin in gegaan (ik begrijp werkelijk niet dat er mensen zijn die uitgebloeide bollen weggooien) en ze komen nu al jarenlang terug.

Zoals ieder jaar weer heel veel vergeet-mij-nietjes, die zich van mij rijkelijk mogen uitzaaien!

En ze combineren op hun beurt ook weer zo leuk met blauwe druifjes
Lievevrouwenbedstro

Viooltjes staan ook overal. Ook die mogen zich rijkelijk uitzaaien. Sterker nog, de uitgebloeide die ik in bakken en potten heb, zet ik in de borders, zodát ze zich gaan uitzaaien.

De forsythia bloeit nog steeds, al wordt het geel steeds meer verdrukt door het groen van het blad. Ik vind het een ideale struik; kleur vroeg in de lente en later in het seizoen een mooie frisgroene achtergrond voor de zomerbloeiers.

Overal lieve kleine zelfuitgezaaide bloemetjes. Vooral langs de randen verwelkom ik ze!

Een struikje dat ik nog maar een paar jaar heb: Exochorda (Parelstruik). Bloeit prachtig wit in het voorjaar, en staat dus ook in een van mijn witte borders. Het wordt ongeveer een meter groot en kan dus goed in een kleinere tuin.
Onze nog heel kleine magnolia heeft dit jaar voor het eerst gebloeid! Ik had weliswaar een andere kleur verwacht, maar ja, plantkaartjes, daar kun je ook niet blind op vertrouwen. En dit is ook mooi!

Muscari en bolprimula's. Een aanrader, die laatste! Winterhard en elk jaar zijn het er ietsje meer.
Bloei van de perenboom, zal hij dit jaar voor het eerst vrucht dragen?

Het is net schuim: Iberis. Nog van de vorige bewoners. Vooral decoratief tegen een donkere achtergrond.